Diep

b18c42bbd1a4856593061535877444341587343
Diep van Mo Hayder is precies het boek dat je verwacht te lezen. Spannend, soms ijzingwekkend en vermakelijk. De trouwe lezer weet dat ik al een paar thrillers van haar heb gelezen en dit is de volgende in de rij. Hoofdpersonen zijn weer rechercheur Jack Caffery, politieduiker Flea Marley en de mysterieuze Wandelaar, bij wie Caffery af en toe zijn oor te luister legt.

De inleiding tot het verhaal is snel verteld. Er wordt in Bristol een auto gestolen. Een man met een Kerstmannenmasker slaat de bestuurster neer en scheurt weg in haar auto, met haar vierjarig dochtertje op de achterbank. Dat gebeurt vaker en vaak worden die kinderen weer vrijgelaten want dan gaat het om de auto; maar nu even niet….

Er worden meer meisjes ontvoerd en dan begint er een beklemmend verhaal met steeds nieuwe wendingen. Zo hoort dat natuurlijk, maar de details zijn bizar af en toe. Het tandje van je vermiste dochter in een stukje taart tegenkomen…verzin het maar. Ook de brieven van de kidnapper mogen er zijn;

Lieve mama van Martha,
Ik weet zeker dat Martha zou willen dat ik contact met je opneem, hoewel ze er niets over gezegd heeft of zo. Ze is op het moment niet erg SPRAAKZAAM…Ze GENOOT van de dingen die ik afgelopen nacht met haar gedaan heb…Maar nu gaat ze opeens tegen me liegen. Je zou haar gezicht moeten zien als ze dat doet. Lelijk, dat wil je niet weten. Gelukkig heb ik het nu een beetje VERBOUWD. Ze ziet er nu veel beter uit.

U begrijpt, de wanhoop spat af en toe van de pagina’s. Zeker als je een foto ontvangt van de dader die boven op het bed van je kind ligt…

Hayder mengt het werk van de hoofdpersonen weer met hun privé-leven en het blijft nog steeds handig om de boeken in volgorde van verschijnen te lezen, dan volg je het allemaal wat makkelijker. In dit boek ligt de nadruk echter op de verdwenen kinderen en minder op het privé-leven.

Soms denken ze de dader te hebben. Maar als dat op pagina 197 van de 399 al lijkt te gebeuren weet je al dat ze er naast zitten. Gelukkig is er nog de eigenwijze Flea Marley die haar eigen gang gaat, in dit geval heel erg letterlijk. Ze graaft zich door een tunnel om uiteindelijk een deel van de oplossing te leveren. Daar ligt mijn enige kritiekpunt bij dit boek. Ondanks mijn levendige fantasie kon ik moeilijk die tunnel voor ogen halen met onmogelijke doorgangen, nauwe luchtschachten maar waar toch oude, verroeste vaartuigen in lagen. Verder, spannend, zoals het hoort.

Vertaling; Yolande Ligterink

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: