Renner

9044618075.01._SX450_SY635_SCLZZZZZZZ_

Als je van wielrennen houdt, en dat doe ik, dan mag De Renner van Tim Krabbé niet in je literaire bagage ontbreken. Literair? Is het dan geen sportboek? Jawel, ook. Het boek beschrijft de driehonderdnegende wedstrijd van de auteur als amateur-wielrenner. Het is de Ronde van de Mont Aigoual, een zware klimkoers in Frankrijk.

Hoezo dan “ook” een sportboek? Op de achterflap staat het antwoord; ‘Krabbé doet wat geen enkele Tour de France-verslaggever ooit heeft gedaan: hij neemt de lezer mee in het hoofd van de renner.’ Het is een literair meesterwerkje van nog geen 160 pagina’s. Van kilometer tot kilometer beleef je de tocht mee en komen er flashbacks naar zijn jeugd of lardeert hij zijn verhaal met heroïsche voorbeelden uit de praktijk. Een genot om te lezen. Hij kleunt er op pagina 1 al lekker in;

Warm, bewolkt weer. Ik pak mijn spullen uit mijn auto en zet mijn fiets in elkaar. Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokte me.

Zo dan, het draait hier even alleen om wielrennen, dat u het weet. Dat begon bij Krabbé vrij laat (hij schaakte fanatiek) maar toen was het ook raak. Hij stippelde routes uit en verzon methodes om de afstanden te bepalen. Dat ging best ver; het is prachtig om te lezen hoe hij zijn tandwielen of zelfs lucifers gebruikt om tot de juiste afgelegde afstanden te komen. Het fanatisme spat er van af.

Maar het mooiste van dit boek is om het verloop van de koers te volgen. Wanneer ga ik aanvallen, wanneer laat ik iemand lopen, de geheime pacten die af en toe gesloten worden, de sprintjes om een paar tientjes bonus, het is wielrennen op zijn best. Wielrennen op een ander niveau dan de grote tenoren, gewoon, met verkeer op de weg;

De wind blaast tranen uit mijn ogen. Ik denk: ‘Jòngens jongens.’ Ik moet een auto inhalen, durf niet, ik ben er ineens toch langs. Een tegenligger. Hij mist me. Reilhan gaat me voorbij, onhoudbaar, ineengedoken, ver naar achteren gezeten, mooi. Geen sprake van dat ik zijn wiel zou kunnen houden. Ik kijk hem na, hoe hij op volle snelheid bochten in zeilt waarvan ik kan zien dat hij ze niet kan overzien. Ik hou mijn hart voor hem vast, wachtend op de willoze bonk van een rennerslichaam tegen een auto, maar dan zie ik hem weer, in de lus beneden me.

De schrijver rijdt een mooie race en het komt zowaar tot een eindsprint. Die gaan normaal heel snel, maar hier wordt die sprint op prachtige wijze eindeloos langzaam neergezet zodat de processen van geest en lichaam zowat tastbaar worden. Voor de einduitslag van de koers moet u echt het boek zelf even lezen.

Advertenties
4 reacties
  1. Hoi Koen zoals je weet houd ik net zoals jij van fietsen en ik heb dit boek ook ooit gelezen. Inmiddels heb ik iets van 80 boeken gelezen van mensen die ergens op deze planeet rondfietsten (waaronder vrijwel alles van Frank van Rijn en Gerard Monnink). Mijn persoonlijke favorieten zijn de boeken van Barbara Savage en Heinz Helfgen (zie ook mijn blog). Van Krabbé heb ik ook nog 43 wielerverhalen gelezen, maar die vond ik minder sterk dan “De renner”, en zijn boekenweekgeschenk “Een tafel vol vlinders”. Groetjes, Erik

  2. Dank voor de tips van Savage en Helfgen. Ik had ze wel eens gezien maar daar moet ik weer eens induiken. De Renner vind ik echt heel knap geschreven, het verhaal van de koers met zinvolle uitstapjes naar zijn jeugd of gebeurtenissen uit het verleden en dan in relatief weinig pagina’s, gewoon goed. De boeken van Frank van Rijn ken ik uiteraard goed, heb hem ook wel eens gesproken en hij was, met Monnink, één van de inspirators voor mijn eigen fietsreis. Ik kijk al weer uit naar de klassiekers zometeen 🙂

  3. Gerbie zei:

    Klassieker, wordt ook door renners zelf veel gelezen. Ooit onderdeel van mijn scriptie op de middelbare school over Sport en Literatuur. Op de CD ‘De Sint Willibrord Sessies volume 1, Sporthuis Hubert’ leest hij zelf de eerste regels van dit boek ter inleiding van de vele wielerliederen die volgen. Mooi.

    In een grijs verleden nam ik ook het door hem zelf voorgelezen hoorspel op, met de intentie het te beluisteren met het boek in de hand. Het bleek een aangepaste versie te zijn. Helaas.

  4. Ik zie dat er op YouTube ook het e.e.a. staat over die Sint Willibrord sessies. Die kende ik niet dus dank voor de tip!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: