Vogelman

69a7d20fd94872059364f415977437641414141
V
ia het blog van Sue kwam ik in aanraking met de Britse auteur Mo Hayder. Ik kende deze Britse schrijfster niet maar de besprekingen waren goed en hoewel ik ze niet veel lees, houd ik wel degelijk van een goede thriller. Daarom vol goede moed begonnen in haar debuut, Vogelman.

Nu had ik al gelezen dat de auteur bekend stond om haar fascinatie voor gruweldaden. Daar is niks van gelogen. Ik heb bij dit boek wel eens gedacht “Hoe krijg je het bij elkaar verzonnen”…In het kort de inhoud dan. Er worden een aantal overleden vrouwen gevonden op een braakliggend terrein, allemaal gruwelijk verminkt en verbonden door één detail dat ik hier niet ga noemen, maar waarvan ik dacht…precies…wat hierboven staat.

Rechercheur Jack Caffery wordt op de zaak gezet. Een rechercheur die privé wat besognes heeft in zijn relatie met Veronica én met zijn buurman Penderecki. Deze laatste speelt volgens Caffery een rol in de verdwijning van zijn broertje, op nog jonge leeftijd. Privé wordt afgewisseld met beroep en het boek, zo’n 350 pagina’s lang is een echte pageturner.

Langzaam worden er, na forensisch onderzoek en veldwerk meer en meer details bekend over de moorden. Het heeft allemaal te maken met het nabijgelegen ziekenhuis. Alle slachtoffers zijn opengesneden door iemand die van opensnijden weet. Ze zijn verdoofd door iemand die van verdoven weet. Ze hebben allemaal, naast het snijwerk aan de torso, vreemde littekens op het hoofd, behalve één. Aan Jack de taak om zijn superieuren te overtuigen. De afro-haar en de Jamaicaanse rumflessen overtuigen hem niet, dit is een blanke moordenaar.

Als het verhaal zo’n beetje opgelost lijkt (je weet wel beter, je bent pas op blz. 235), neemt het weer een wending. Dat is fijn voor ons, dat is minder fijn voor Susan Lister;

Ze kauwde op haar wang en maakte haar gordels vast. Een hond was een goed idee. Een boxer of een dobermann. Iets groots. Iets gespierds. Die kon ze dan meenemen als ze ging joggen. Misschien zou dat de vrachtwagenchauffeurs op Trafalgar Road afleren om haar op straat na te roepen. In het licht van de straatlantaarn vond ze de contactsleutel, startte en keek in haar spiegeltje. Op de achterbank ging een man rechtop zitten. Hij glimlachte.

Blogger Sue zegt het al, misschien verwacht je het niet van zo’n fris uitziende blonde schrijfster, al die gruwelen die een man een vrouw aan kan doen, maar ze staan er toch echt. Soms wellicht wat ver gezocht maar het klopt uiteindelijk allemaal wel. Geen hogere literatuur in dit boek maar dat hoeft ook niet, ik heb mij er uitstekend mee vermaakt.

Vertaling; Bob Snoijink

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: