Boekenkast

2b720d6a95a4fe7592f32725777437641414141
De omgevallen boekenkast van Hans van Straten is het gevolg van een ingeving. De journalist en schrijver trok bij ingeving zijn boekenkast omver. zodat de boeken overal in zijn kamer verspreid lagen (zo’n ingeving heb ik overigens nooit, ik blijf het wat merkwaardig vinden). Uit die boeken kwamen allerhande papiertjes zetten met aantekeningen die hij in de loop der jaren had gemaakt. Anekdoten, herinneringen, droomverslagen, dagboekfragmenten en aforismen. Een bonte verzameling die hun weg vonden naar zes cahiers, die uiteindelijk in bovenstaand boek zijn uitgegeven. Ze vormen een soort zelfportret van de man en zijn tijd.

Het is een idee, maar werkt het? Voor mij wel. Het is af en toe van de hak op de tak, verbrokkeld ook maar het leest als een trein. De auteur staat midden in het literaire leven van de vorige eeuw en dat geeft mooie fragmenten:

Begrafenis van Nescio. Met ons drieën lopen we in de kleine stoet mee, Gerrit Borgers, Remco Campert en ik. ‘Heren,’ zeg ik, snuivend in de zomerwind, ‘ik geloof dat ik de begrafenisborrel al ruik.’ ‘Nee, dat ben ik,’ zegt Remco. ‘In de tram zeggen ze ook altijd dat ik zo stink.’

Als biograaf van Willem Frederik Hermans was hij niet bang om hem ook literair de oren te wassen. Hij geeft fijntjes aan dat WFH, die anderen genadeloos op onvolkomenheden in hun werk kon wijzen, zelf ook niet altijd even zorgvuldig was. Hetzelfde met de uitgeverij De Arbeiderspers, die ook dit boek heeft uitgegeven. Die uitgeverij heeft ook de dagboeken van Paul Léauteaud uitgegeven, maar Van Straten fileert de vertaler ervan;

Na zo iets zou ik erg rot willen doen tegen Matth. Kockelkoren, iemand die denkt dat hij Léautaud moet vertalen in het idioom van een dertienjarige mavoscholier. Een van de karakteristieke kanten van Léautaud was juist, dat de natuurlijkheid van zijn schrijftrant volledig samenviel met de traditie van Diderot en Chamfort. Wie dat niet doorheeft, heeft niets van hem begrepen.

Zo, dat is duidelijk. Er staan talloze anekdotes in het boek, over Slauerhoff die een hoed over zeven meter op een Jezusbeeld gooit, over schietoefeningen in het Rijksmuseum, over Mulisch die Bomans van impotentie beticht, over de Zangeres zonder Naam die Jan Wolkers haar benen laat zien, over de homoseksuele verwijzingen in Reinaert de Vos en ga zo maar door. Jammer dat het notenapparaat niet zo zorgvuldig is samengesteld, daar staan wat fouten in wat betreft de paginanummering.  Verder is het gewoon een leuk boek. Voor een mooi overzicht van de aforismen in het boek, lees het verslag van Erik.

Advertenties
2 reacties
  1. Hoi Koen, mooie recensie weer! Dank ook voor je verwijzing naar mijn site, hopelijk levert dat weer een paar bezoekers op. Groet, Erik

  2. Dank je wel. Scheelde mij een hoop aforismen overtypen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: