Treindromen

9041425659.01._SX450_SY635_SCLZZZZZZZ_
Treindromen van Denis Johnson is een korte novelle van 92 bladzijden en erg de moeite waard. Je moet van goede huize komen om in zo’n kort bestek het leven weer te geven van een man en de auteur doet dat, met prachtig proza ook nog eens. Ieder woord doet er toe.

Het boek gaat over Robert Grainier en het jaar is 1917. Grainier werkt bij de spoorwegploeg in Idaho en is bijna medeplichtig aan moord. Ze willen een Chinees de afgrond in storten maar deze ontsnapt. Dat lijkt geen mooie kennismaking met de heer Grainier, maar dat komt goed. Hij is er van overtuigd dat de Chinees hem vervloekt heeft en dat is niet prettig met vrouw Gladys en dochtertje Kate thuis.

Het noodlot slaat inderdaad toe. Bij een grote brand verliest hij vrouw en kind. De hut waarin zij woonden is afgebrand, er is niets over. Grainier is gebroken. Hij bouwt een nieuw onderkomen en werkt zich onderuit in de houtwinning en later als vervoerder, om de rest van het jaar op de plek te wonen van zijn grote verlies. Zijn enige gezelschap is een rode hond die is komen aanlopen en het pak wolven in de verte.

Het verhaal beweegt zich heen en weer in de tijd. Zo zien we ineens de eerste treinreis van Grainier, alleen, als kind.

Als kind was Grainier alleen naar Idaho gestuurd…Hoe was hij zijn eigen ouders kwijtgeraakt? Niemand heeft het hem ooit verteld…Voor zover hij kon nagaan was hij ergens in 1886 geboren, ofwel in Utah ofwel in Canada, en had hij zijn weg naar zijn nieuwe familie gevonden via de Great Northern Railroad…Hij arriveerde na verscheidene dagen in de trein met zijn bestemming op zijn borst geprikt op de achterkant van een kassabon.

De spoorweg, honden en wolven. Die lopen als een rode draad door het boek. We volgen Grainier in zijn verdriet, zijn wanen af en toe en de misdaad uit het begin is hem al lang vergeven.

Grainier ging heel af en toe nog steeds naar de kerkdienst, als die samenviel met een bezoek aan het stadje. De mensen daar waren aardig tegen hem; ze herkenden hem uit de tijd dat hij min of meer regelmatig met Gladys naar de kerk ging, maar over het algemeen kreeg hij spijt als hij was gegaan. Hij moest heel vaak huilen in de kerk. Zoals hij leefde, langs de Moyea, met volop klusjes om hem af te leiden, vergat hij dat hij een treurig man was. Als de hymnen begonnen, herinnerde hij het zich weer.

Hij draagt het lang met zich mee, hij wordt oud en sterft op de plaats waar hij zijn geluk ooit vond. Het is een kort en krachtig verhaal en de twist heb ik nog niet eens weggegeven. Liefhebbers van het boek Stoner zullen dit zeker mooi vinden, maar overall is het een grote aanrader.

Lees ook de bespreking van Anna hier.

Vertaling; Maarten Polman

Advertenties
4 reacties
  1. Fijn dat je deze novelle net zo goed vond als ik. De link met Stoner lijkt me een hele goeie. Grainier leidt natuurlijk een heel ander leven, maar het boek heeft wel degelijk dezelfde sensitiviteit en is net zo schitterend geschreven.

  2. Jij hebt me op dit boek attent gemaakt, het stond al even op de lijst. Toen kende ik Stoner nog niet, maar je hebt gelijk, die connectie is er. Ik vond het echt een sterk verhaal, prachtig geschreven.

  3. Mooi boek hè. Ongelooflijk hoe sterk de sfeer Is in slechts zo weinig pagina’s.

  4. Zeker! Ik heb er nog geen slechte verhalen over gelezen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: