Verrekijker

6aaf4be75c99acd596c41776751444341587343

De afgelopen jaren zijn wij redelijk verwend met het Boekenweekgeschenk, naar mijn bescheiden mening. Dat schept verwachtingen en Kees van Kooten lost die met De verrekijker ten dele in.

De verrekijker zit in de nalatenschap van Van Kooten senior. Junior vindt een document waaruit blijkt dat de verrekijker gevorderd zou zijn in de oorlog en daar gaat de auteur achteraan. Het is de rode draad van het boek en die draad wordt afgewisseld met persoonlijke bespiegelingen over van alles en nog wat.

Zo gaat hij tekeer tegen de verworvenheden van de moderne maatschappij. Hij kijkt naar zijn boeken en beseft dat de inhoud van hele boekentorens op één iPad zou passen;

Jawel, de inhoud van dertigduizend e-books. Maar ik ben nu eenmaal gehecht aan de uithoud; aan al hun vertrouwde en zo geduldige ruggetjes…Met het binnens- en buitenshuis verdwijnen van papieren boeken worden mensen, letterlijk, minder duidelijk. Iemand die zijn of haar literaire smaak niet langer zichtbaar etaleert is minder snel te duiden.

Ik ga daar voor een deel in mee. Ik houd ook van het papieren werk. Ik kijk graag in iemands boekenkast. Aan de andere kant loopt het ook wel los. De literaire wereld verdwijnt niet in een iPad.

Verder vond ik de zoektocht naar geschiedenis achter de vordering van de kijker toch wat lang duren. Ik heb zelf in dienst gezeten en kan er eindeloos over doorgaan, maar toch, in een tijdsbestek van 95 pagina’s vond ik het wel voldoende. Anderhalve bladzijde gejeremieer over waarom hij nog geen lintje heeft gekregen is mij ook te veel.

Dat neemt niet weg dat er ook veel te genieten valt. De “verderkijker” is een mooie vondst, de nostalgische beelden die opgeroepen worden zijn charmant;

En mijn vader gebruikte, ook bij het aanleggen van onze vakantiealbums, altijd een rubberen lijmstrijker. Ik weet niet of dat eveneens een Gluton-product was, ik geloof het niet, want bij elk potje Gluton zat standaard een kwastje dat na gebruik met schoongewassen haartjes terug in de pot diende te worden geplaatst, waarbij het houten steeltje door een gat in het midden van de rode deksel naar buiten bleef steken.

Het wachten met een blanco stuk papier op een minuscuul klein spinnetje is prachtig beschreven, dat mag van mij gerust pagina’s lang doorgaan.

Mooie stukken worden afgewisseld met minder mooie wat mij betreft. Desondanks hoeft het boek niet te vertrekken, het mag gewoon blijven.

Lees ook de besprekingen van Boekhappen en De Lezende Forens.

 

Advertenties
2 reacties
  1. Lieke zei:

    🙂 weer behoorlijk eensgestemd :-)ik vond de passage met de spin er ook uitspringen.De boekcover valt voor mij ook op: tikkeltje narcistisch!In de afgelopen 20 jaar aan boekenweekgeschenkenhad nog nooit een schrijver een foto van zichzelf op de voorkant gezet.

  2. Koen de Jager zei:

    En ook nog zo dat je hem aan beide kanten kan bewonderen…Had ik nog niet eens bedacht 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: