Mambo

314cbc63d065eb2596d6e486667444341587343

Het enfant terrible van het Nederlandse journaille, Arthur van Amerongen, heeft een nieuw boek gewrocht en het heet Mambo Jambo. De subtitel is Een krankzinnige liefde in Zuid-Amerika en dat is precies waar dit ego-document over gaat.

De schrijver is klaar met Europa na de felle kritieken op zijn laatste boek over moslims in Brussel en vertrekt met zijn twintig jaar jongere vriendin naar Paraguay. Hij gaat er zijn culinaire reisgids over Zuid-Amerika schrijven, zij wil een bed- and breakfast beginnen. Gelukkig komt daar geen snars van terecht, anders hadden we geen boek. Wat volgt is een verhaal van passie, ruzie, drank en drugs, een verhaal over aantrekken en afstoten, steeds maar weer.

Het stel vindt een verlopen appartement in Asunción. dat zo mogelijk nog verder afgebroken wordt door de hond en de kat die ze in huis halen. Arthur staat rood en Carmen heeft ook geen inkomen, die leeft van leningen van haar rijke, Spaanse zus. De voorschotten van de uitgeverij komen niet op gang, het is behelpen. Feitelijk heeft Arthur zijn vlam weinig te bieden. Geen werk, geen geld en hij is extreem verslavingsgevoelig voor drank en drugs. Hij weet het zelf ook:

Soms vraag ik haar voor we gaan slapen waarom ze bij mij blijft, waarom ze van mij houdt. Ze reageert dan niet, ze weet het zelf niet. Ik heb haar niets te bieden, enkel mijn cynische grapjes en mijn spontane uitbarstingen van gekte en waanzin, de onzinnige vreugde van de kranzinnige die in een warm bad wordt gestopt.

Als een rode draad loopt het dreigende vertrek van Carmen door het boek. Ze gaat verschillende keren naar Madrid en Arthur is bang dat ze blijft. Schoonmoeder Louise is niet mals, hoewel Arthur haar aardig om zijn vinger weet te winden als zij een keer in hun negorij op bezoek komt. 

Verder lezen we vooral halfslachtige pogingen om wat geld te verdienen met wat reportages, als leraar Engels en met de opzet van zijn culinaire gids. Alles doorspekt met veel drank, soms drugs en af en toe periodes van geheelonthouding. Toch valt hij steeds terug in dit soort gedrag:

‘Eerst viel je in slaap, met je hoofd in een bord soep. Toen je wakker werd, sloeg je een arm om de abuela. Je hebt daarna een slagveld gemaakt van de tafel, stukken vlees schoten alle kanten op, je praatte voortdurend met volle mond, zwaaide met je mes, de mensen waren bang voor je. Je bleef maar doordrinken, whisky, wijn, cognac bij het toetje…Ik heb je toen naar de slaapkamer gebracht en ben weer naar beneden gegaan om de boel te redden. Een kwartier later stond je in je blote reet naast de televisie, de abuela kreeg bijna een hartaanval.’

Carmen zelf is trouwens niet veel beter. Zij is zelf ook vaak nachten lang op stap en laat zich makkelijk versieren als het zo uitkomt. Uiteindelijk weten ze beiden dat Carmen terug gaat, naar Spanje.

Verwacht geen verhaal met een diepere laag. Dat hoeft verder voor mij ook niet. Het boek leest als een trein en ik houd van de ontwapenende eerlijkheid van Don Arturo. Hij spaart niemand, zichzelf het allerminst. Hij was gek op zijn moeder, is gek op zijn dieren, kan niet autorijden, heeft geen geld of huis en is er open over. Op het boek wordt het verhaal aangeprezen als een kruising tussen Cremer, Lowry en Bukowski. Dat is het niet. Het is vooral vintage-Van Amerongen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: