Kip

207638c83bf54485977496b5167444341587343

De kip die over de soep vloog van Frans Pointl is eigenlijk een autobiografisch relaas. Geschreven vanuit David, maar het heeft akelig veel raakvlakken met het leven van Pointl zelf.

Het is het verhaal van een Joodse jongen die na de oorlog alleen achterblijft met zijn moeder. Er leeft nog een oom die hij af en toe ziet, maar dat is het. Moeder was een begaafd pianiste en had het ver kunnen schoppen, maar de oorlog heeft haar gebroken. Ze kijkt alleen nog in familiealbums en wacht tot David groot genoeg is. Dan kan ze er uit stappen, net als haar vriendin Fré:

Op een dag deelde ze me, bijna achteloos, mee: ‘Fré is dood.’
‘Zo ineens? Is ze onder een auto gekomen?’ vroeg ik geschrokken…
‘Ze is uitgestapt,’ verklaarde moeder en ik begreep.
‘Ze is te werk gegaan alsof ze ratten moest verdelgen. Je kunt het toch op een min of meer behoorlijke manier doen,’ zei ze alsof tante Fré haar postuum had beledigd. Ze sprak, zoals vaak, tegen zichzelf. Deze woorden waren niet voor mij bestemd. In mijn zestienjarig bestaan was meer dood dan leven geweest.

David maakt zijn school af. Geen succes bij de dames, af en toe heibel met klasgenoten. Hij vindt werk, maar hij verprutst veel. Zijn enig overgebleven oom, Solomon, steekt zijn eigen huis in brand en wordt als psychiatrisch patiënt opgenomen. Als zijn moeder sterft moet hij het zelf doen. Hij gaat op kamers bij verschillende hospita’s en ontmoet een oude schoolvriendin. Het is allemaal geen succes. Even woont hij samen met Carla, maar zij gaat vreemd.

Wat een deprimerende ellende. Het moet een vreselijk boek zijn. Dat vond ik dus niet. Pointl schrijft het allemaal op met een soort van gelatenheid en ironie. Zo merkt hij op dat Carla het erg goed met ene Fred kan vinden:

Ik bespeur dat ze tot het uiterste is verzadigd. Ik heb een brevet van onvermogen gekregen. Ik slaap al maanden niet meer in ons brede bed maar op een stretcher bij het raam.
Steeds prettiger ga ik me voelen, heb veel meer tijd om te lezen en muziek te beluisteren. Mijn dagboek wordt weer uitgebreider, zoals toen ik alleen was. Fred krijgt er een belangrijke plaats in. Tevergeefs wacht ik op het verdriet; waar blijft het?

Zo beschrijft Pointl al die autobiografische elementen waar een mens toch niet echt vrolijk van wordt op bijna laconieke wijze. Die schrijfstijl bevalt mij. De recensies waren na het verschijnen ook erg positief en het boek werd een hit na een optreden van Pointl in het programma van Adriaan van Dis. Hij heeft dit succes niet meer geëvenaard, maar dit is hem gegund.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: