Scheepsberichten

f93f94c50f505c4592b44705377444341587343

Scheepsberichten van E. Annie Proulx is een boek over de zee. Het is een boek over de ruige kust van Newfoundland en haar bewoners. Stoere vissers, getaande en geharde mensen. Niet direct het decor waar de hoofdpersoon in lijkt te passen, maar hij heeft er een verleden.

Quoyle is een wat onhandige man met zeer overspelige vrouw. Ze hebben twee dochters, Bunny en Sunshine waar moeder niet naar omkijkt. Als Quoyle’s vrouw omkomt gaat hij terug naar zijn roots, naar Newfoundland. Zijn voorvaderen hebben daar als piraten huisgehouden op de eilanden en er staat nog een familiehuis. Dat schijnt de woeste familie eens over het ijs naar de kust te hebben gesleept. Hij gaat er samen met een tante naar toe, die daar iets wil opzetten in de stoffering van scheepsinterieurs.

Quoyle is journalist en maakt niet echt een carrièresprong als hij voor het lokale suffertje de Gammy Bird de scheepsberichten en lokale auto-ongelukken mag verslaan. Met zijn collega’s kan hij redelijk goed opschieten en hij ontmoet een dame, Wavey Prowse, waarmee iets van een voorzichtige romance ontstaat. Gebeurt er nog wat spannends in die uithoek? Niet echt. Er komt een Hollandse botter aan, voormalig eigendom van Hitler. De eigenaar wordt later dood gevonden door Quoyle. Zijn dochter Bunny wordt geplaagd door nachtmerries en weet zeker dat er een witte hond op haar loert. Het familiehuis wordt opgeknapt en tante wordt opgelicht in een bekledingsklus.

Het meest enerverend is nog als Quoyle zelf omslaat in zijn aangeschafte boot en als het voorouderlijk huis een storm het hoofd moet bieden. Ook het uit de hand gelopen feestje bij een collega hakt erin. Maar veel meer dan dat gebeurt er niet. Dat hoeft ook niet. Het is een mooi verhaal waarin de sfeer van Newfoundland goed tot zijn recht komt:

In januari was het altijd al winter geweest, leek wel. De lucht vloeide onmerkbaar over in het kleurloze ijs, dat de oceaan bedekte, langs de kust compact, vijftig mijl buitengaats schotsen die als puzzelstukken in elkaar schoven en meedeinden met de golven. Iedere dag viel er sneeuw, soms in trage vlokken, alsof ze tussen de stormen door even uitrustten Steeds hoger steeg de sneeuw, een, twee, vier meter hoog…en om de tien dagen of zo, volgens Quoyles schatting, een nieuwe storm.

Het heeft af en toe de zoutwatersfeer van Moby Dick hoewel het verhaal minder enerverend is. Het schijnt ook geschreven te zijn als oefening voor een happy end. Dat is gelukt, want zelfs de verdrinkingsdood van Quoyles baas is niet wat het lijkt. Punten van kritiek? Ja, toch wel. Ik wist af en toe niet waar het verhaal naar toe ging. Quoyle vindt een lijk en het lijkt ineens een thriller te worden. Niets van dat. De nachtmerries van Bunny en haar angsten zullen iets te maken hebben met de dood van haar moeder maar het komt er niet helemaal uit. Verder iets te veel van:

– een lichaam als een groot en vochtig brood
– een gezicht als een ongeschoren kadetje
een snor als een streepjescode
– knipoogde als een kalkoen met bindvliesontsteking
– praatte zo snel als een nietpistool

Maar soit, het verhaal loopt goed, de hoofdstukken worden voorafgegaan door illustraties en uitleg van steeds ingewikkelder knopen uit Het Knopenboek van Ashley. Newfoundland? Ik weet nu dat ik er niet wil wonen, maar dat ik het graag eens zou bezoeken.

Vertaling: Regina Willemse

Advertenties
7 reacties
  1. Ik denk dat je een beetje last hebt gehad van een slechte vertaling. Ik las dit boek al heel lang geleden in de oorspronkelijke taal (The Shipping News) en kan me herinneren dat het juist erg mooi geschreven was. Verder herinner ik me vooral heel veel kou en eenzaamheid, waar ik even helemaal in onder ging. Heerlijk boek voor een paar winteravonden.

  2. Koen de Jager zei:

    Veel kou en eenzaamheid haal ik er wel uit en dat kan prachtig zijn, maar die vergelijkingen stoorde ik me soms wel aan. Over lezen en schrijven bijvoorbeeld: "Ik haat dat glibberige woordjesgedoe, lezen en schrijven en zo. Alsof je door dooie vliegen waadt". ??? Dat dus, ik vat hem niet. Soms kan zo’n vergelijking heel goed werken, maar met mate en dan wel een zinvolle vergelijking graag. Voor de rest best een leuk boek hoor, hij mag in de kast blijven 😉

  3. Erna zei:

    Toch eens aan mijn leeslijst toevoegen (in het Engels 😉 ). Maar eerst staat "Broke back mountain" nog ongelezen (en de film ongezien) te wachten.

  4. Koen de Jager zei:

    Hmm, ik weet niet of dat een boek/film voor mij is, maar ik ga je bespreking afwachten…

  5. Erna zei:

    Als je genoeg geduld hebt, verschijnt ie vanzelf een keer (maar dat kan nog wel even duren, er staat hier nog zoveel dat ik nog niet gelezen heb).

  6. Koen de Jager zei:

    Ik houd je blog al anderhalf (?) jaar geduldig in de gaten. Overhaast niks zou ik zeggen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: