Stilist

9045000695.01._SX450_SY635_SCLZZZZZZZ_

Ik heb Datumloze Dagen van Jeroen Brouwers nog maar net in huis maar kon hem niet laten liggen. Benieuwd of één van Neerlands grootste stilisten mij weer kon verbazen. Dat kon. Het is geen dik boek, een monoloog van 186 pagina’s, maar het is werkelijk prachtig geschreven.

Het onderwerp is des Brouwers. Hij is getrouwd, er komt, ondanks dat hij dit niet wil een zoon, hij keert zich af van zijn vrouw en gaat vreemd en vertrekt uiteindelijk. Hij ziet zijn zoon Nathan maar twee, drie keer per toeval in zijn leven. Dan krijgt hij bericht dat zijn zoon terminaal ziek is en zoekt hij hem voor het laatst op.

Dan heb je de samenvatting wel gehad. Brouwers staat niet bekend om een ongebreideld positieve kijk op het leven en etaleert zijn gevoelens hier met verve. Wat echter vooral bijblijft, is de knappe constructie van het verhaal. Het begint met een wandeling in het bos;

Ik sloeg een dwarspad in, daarjuist, waar het rood van de paddenstoelenhoeden me als koorts in het gezicht sprong. Tientallen, een paar honderd, het pad was ermee bedekt als met een enkele centimeters boven de aarde zwevende loper…Mijn ogen werden warm, in de troebelte van mijn blik werd het rode bospad vloeibaar, het veranderde in een stroompje waarin alle tinten rood tot één rood samenvloeiden…

Die rode lijn van het bospad komt later nog terug. Dat geldt ook voor het witte kruis op de boom dat het einde markeert van diens leven. Hij beschrijft de stilte in het bos op een manier die je aan het eind van het boek weer tegenkomt, met beelden van de stilte uit een ziekenhuis. De natte krant die de troosteloosheid weergeeft van zijn huwelijksreis in een nat Domburg keert later ook weer terug. Het geeft aan dat het een goed doordacht boek is en een afgerond geheel.

Naast het prachtige taalgebruik is Brouwers vooral onverbloemd in het etaleren van de gevoelens en daden van zijn hoofdpersoon:

Drank vermengd met Thais gekleurde derrie, alles kwam er in brede golven uit, de bijbehorende geluiden probeerde ik achterwege te laten en ik hoopte dat men mij niet zo zou zien. Alsof de pot een altaar was, hing ik er op mijn knieën voor, mijn hoofd eroverheen gebogen, met betraande ogen, in mijn onderbroek.

Nietsverhullend en confronterend. Anderen maar vooral zichzelf met zijn eigen zwakheden en feilen. Brouwers ten voeten uit en één van de schrijvers die ik koester. Zijn essays over zelfmoorden in de Nederlandstalige letteren heb ik nog liggen. Ik kan mij er nu al op verheugen…

Advertenties
2 reacties
  1. Anna van Gelderen zei:

    Ik heb nog nooit wat Jeroen Brouwers gelezen, alhoewel wij in 1992 op hetzelfde verjaardagspartijtje waren. Wat zou jij mij aanbevelen als een goede eerste kennismaking met ’s mans werk (niet iets diks)? Is dit boek geschikt?

  2. Koen zei:

    Dit is zeker een goede start, niet te dik en geeft een goede indruk. Om met zijn polemieken kennis te maken is Sisyphus’ bakens een prima boekje, 169 pagina’s. Dat is een tirade over zijn weigering van de Prijs der Nederlandse Letteren. Wil je meer dan zijn de Indië-romans verplichte kost natuurlijk. Verjaarspartijtje van jezelf? ;-)<br/><br/>groet,<br/><br/>Koen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: