Vlaggen

0307272737.01._SX450_SY635_SCLZZZZZZZ_

Ik ontving onlangs via de Member Giveaway van Librarything een ongecorrigeerde drukproef van The Same River Twice van Ted Mooney. Boven zie je de cover die de voorkant waarschijnlijk gaat sieren, onder dit artikel het exemplaar dat ik ontving. Het is altijd even afwachten met gegeven exemplaren maar ik heb mij prima vermaakt met dit boek.

Odile denkt snel wat geld te verdienen door een aantal ceremoniële vlaggen uit het communistische tijdperk naar Frankrijk te smokkelen voor een Amerikaanse kunstexpert, Turner. Thierry denkt daar net zo over en getweeën gaan ze het avontuur aan. Alles loopt gesmeerd tot aan de grens, waar Thierry spoorloos verdwijnt. Odile kent hem verder niet, maakt de trip af, keert terug in Parijs en krijgt het geld van Turner.

De man van Odile, de filmmaker Max, weet niets van die smokkel en worstelt om een goede film te maken. Omdat zijn beoogde diva sterallures heeft besluit hij om hun vrienden, de Amerikaanse Rachel en haar Nederlandse vriend Groot, te gaan filmen bij het opknappen van hun woonschip, de Nachtvlinder.

Dan gebeuren er vreemde zaken. Het appartement van Odile en Max wordt overhoop gehaald. Als ze op visite zijn bij Rachel en Groot wordt er een brandbom op het dek van de Nachtvlinder gegooid. Max wordt geconfronteerd met illegale kopieën van een eerdere film van hem die hem uiteindelijk naar de Russische maffia leiden. Odile wordt door diezelfde maffia lastig gevallen, ze willen weten waar Thierry is. Dit neemt Odile op met Turner en ze beginnen een affaire.

Ondertussen speelt Gabriella, de assistente van Turner een eigen rol. Zij blijkt Thierry te kennen en leidt Odile naar hem toe. Max ontmoet Véronique, die de verloofde blijkt te zijn van de grote Russische maffiabaas. De politie lijkt een mensensmokkel op het spoor te zijn en doet een inval op de Nachtvlinder. De schrijver strooit met ingrediënten die uiteindelijk moeten leiden tot een plot.

Dat plot komt er en het draait uiteraard om meer dan ceremoniële vlaggen. Het gaat zelfs om grote zaken als vrijheid en de mogelijkheden om invloed op onze lotbestemming uit te oefenen. Ga er maar aan staan.

Het boek leest vlot weg in 37 korte hoofdstukken. Mooney besteedt aandacht aan de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt:

That week the unseasonably mild and sunny weather broke, and a steady rain settled over Paris. Water gushed from the gargoyle spouts of churches and cathedrals, streamed off mansard roofs and marble statuary, flowed down cobblestone streets and curbside gutters, across esplanades and plazas, down metro steps and escalators, through every channel and crevice in this city without storm drains to spill at last into the swollen river that ran westward through its heart.

Af en toe wordt er te lang stilgestaan bij zaken, zoals het eindeloze gepruts aan de motoren van het schip, dat geloofde ik op een gegeven moment wel. De meeste karakters komen goed van de grond, alleen Véronique blijft wat achter. Ze lijkt Max te willen versieren maar doet er uiteindelijk niets mee en het ontgaat me waarom we steeds op haar aparte tatoeage worden gewezen die vervolgens geen rol speelt. Ook de rol van de schilderes Céleste die Turner en daarna Odile schildert, maar verder geen rol in het verhaal speelt is me niet helemaal duidelijk.

Laat dat echter kanttekeningen zijn bij verder een onderhoudend verhaal dat me een aantal aangename uren leesplezier heeft verschaft.

IMG_2694

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: