Familiebanden

b3dbc0d2899abd2593432705741444341587343

De Woeste Hoogte door Emily Brontë is een opmerkelijk boek. We hebben twee landgoederen met twee families en die kunnen soms wel, soms niet met elkaar overweg. Een prima uitgangspunt voor een soapserie, desnoods een uitvergoot Nederlands drama. In dit geval is het de grondstof voor een Engelse klassieker over een allesverterende passie en onbereikbare liefde.

Niet direct een boek dat ik als eerste uit de kast trek, maar dit was geenszins verspilde tijd.

De familie Earnshaw woont op het landgoed Wuthering Heights. Als de heer Earnshaw een weesjongen, Heathcliff meeneemt naar huis, begint het gedonder. Zoon Hindley heeft een hekel aan hem, dochter Catherine loopt met hem weg. Dat neemt dadelijk enorme proporties aan:

Mijn liefde voor Heathcliff is als de eeuwige rotsen eronder – als een bron van nauwelijks zichtbaar geluk, maar het is noodzakelijk. Nelly, ik ben Heathcliff!

Ze loopt ook letterlijk weg met hem, want ze gaan beiden naar het andere landgoed, Thrushcross Grange, waar de familie Linton woont. Catherine wordt daar gebeten door een hond en blijft er enige tijd. Heathcliff mag niet blijven, hij is van te laag allooi. Als Catherine terugkomt op Wuthering Heights zijn haar manieren danig bijgeschaafd en hoeft ze Heathcliff ook niet meer. Hij verdwijnt voor een periode van drie jaar.

Catherine trouwt ondertussen met Edgar Linton en gaat wonen op Thrushcross Grange. Als Heathcliff terugkomt zorgt hij ervoor dat hij Catherine regelmatig bezoekt en die visites lopen over van emotie en passie:

“Je gaat niet, zeg ik je”.

“Eén uur maar,” smeekte hij dringend.
“Nog niet voor een minuut,” antwoordde ze.
“Het moet – Linton zal zo wel boven komen,” hield de verschrikte indringer aan. Hij wilde opstaan en zich uit de greep van haar vingers losmaken – maar hijgend klemde ze zich aan hem vast; er lag een waanzinnige vastberadenheid op haar gezicht.
“Nee!”gilde ze. “Oh, ga niet, ga niet! Het is de laatste keer! Edgar zal ons geen kwaad doen, Heathcliff, ik ga sterven! Ik ga sterven!”

Catherine en Edgar krijgen een dochter, Cathy. Catherine sterft bij de geboorte. Heathcliff trouwt met de zus van Edgar, Isabella en zij krijgen ook een kind, zoon Linton. De hoofdrolspelers laten één voor één het leven en als Isabella de geest geeft moet Linton bij Heathcliff wonen. Hij had daarvoor nooit naar zijn zoon omgekeken. Cathy, de dochter van Catherine en Edgar wordt op haar beurt weer verliefd op de zwakke Linton, maar die maakt het ook niet lang. Uiteindelijk blijft Cathy over met Hareton, de zoon van Hindley Earnshaw en worden de familiebanden alsnog aangehaald.

Het zijn maar twee families en twee locaties waar het verhaal zich afspeelt. Het verhaal wordt verteld door huishoudster Nelly Dean aan een huurder, de heer Lockwood. Ik moest er even in komen door al die personages maar het verhaal neemt je al snel mee. Het draait eigenlijk allemaal om de relatie tussen Catherine en Heathcliff, waarbij de laatste het interessantste karakter is. Ruw en meedogenloos voor iedereen, inclusief zichzelf. Zijn obsessie voor Catherine beheerst het verhaal tot op het eind.

Wat het verhaal razend boeiend maakt is dat het geschreven is door Emily Brontë. In het nawoord van vertaalster José van Vonderen lezen we dat Emily een vrouw was met een gereserveerd karakter. Zij leefde geïsoleerd en schuwde ieder contact met vreemden. Driemaal slechts heeft ze haar woonplaats Haworth verlaten. Toch heeft ze een verhaal weten te componeren over een hartstochtelijke liefde, over enorme haat en alle spanningsvelden die daartussen liggen. Indrukwekkend.

Advertenties
2 reacties
  1. Boekenwijs zei:

    Leuk om je enthousiasme voor de Brontë sisters te lezen. Jane Eyre las ik jaren geleden. Toen was ik niet zo onder de indruk, te romantisch naar mijn smaak. <br/>Afgelopen zomer een aantal kostuumdrama’s gezien (Tess of d’Urbevilles, Sense and Sensibility, Pride and Predjudice). Ik vond het al interessanter dan vroeger. En veel van deze boeken staan hier ook nog. Misschien dat jouw reactie op de boeken een aanleiding zijn om ze toch eens te lezen.

  2. Koen zei:

    Die romantiek heeft mij aanvankelijk ook wat tegengehouden maar ik vind er dus niks mis mee. Na twee boeken is het wel goed om weer wat anders te lezen, hoewel Gimmick! van Zwagerman een heel andere wereld is ;-)<br/><br/>groet,<br/><br/>Koen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: