Zonnekoningin

b75843313ab3a35597a30545267444341587343

Nooit had ik de aandrang om een boek van de man te lezen, maar voor een vriendenprijs van € 5,- schaf ik Tirza van Arnon Grunberg onverwijld aan. Ik heb het net uit en zit me nog af te vragen of ik dit nu een goed boek vond. Dat ga ik uitleggen.

De hoofdpersoon, Jörgen Hofmeester is vader van twee dochters met een voorliefde voor de jongste: Tirza, zijn zonnekoningin. Zijn vrouw is hem al drie jaar geleden ontvlucht maar staat plotseling weer op de stoep. Hier begint langzaam mijn irritatie boven te komen. Ik erger me aan Hofmeester. Hij heeft zijn zaakjes ogenschijnlijk op orde, maar vrouwlief komt langs en mag blijven slapen. Er ontstaan discussies waarvan je wilt dat hij ze afkapt voordat ze op gang zijn. Hofmeester niet, hij blijft overal op ingaan. Uiteindelijk laat hij zich provoceren en staat de hermandad op de stoep.

Die ergernis en een gevoel van onbehagen verdwijnen niet meer gedurende het boek. Hofmeester is een man die de grip kwijt is. De grip ontbreekt op zijn echtgenote, op zijn dochters, op zijn werk, op zijn geld (hedge funds) en uiteindelijk heeft hij geen grip op zichzelf. Dat leidt tot een gecompliceerde relatie met Tirza. Zij moet beschermd worden, hij raakt haar kwijt aan Mohammed Atta (waar kennen we die van?), zij gaat op reis, hij gaat haar zoeken, of toch niet?
Wat mij tegenviel is dat de clou al aardig duidelijk werd halverwege het boek. Hofmeester moet dan nog naar Namibië, om zijn dochter op te zoeken die niets meer van zich laat horen. Wat mij meeviel is dat ik toch graag door wilde lezen, hongerig naar een nieuwe wending. Of die komt ga ik niet uit de doeken doen, hiervoor dient u zelf € 5,- stuk te smijten. Een dubbel gevoel dus; ergernis en onbehagen, maar het feit dat dit opgeroepen wordt geeft aan dat het wat met me doet en dat is een verdienste. Een ingekort stukje ter illustratie van mijn ergernis; Hofmeester en echtgenote in discussie waarbij iemand danig uit de tent wordt gelokt:

“Maar zeg het me, welke vrouwen winden je op?”
“Ik houd”, zei hij, hij slikte en hij slikte nog een keer, terwijl hij probeerde het onaangename gevoel in zijn kaak kwijt te raken, “ik houd van ordinaire vrouwen”.
Even was ze stil. Daarna begon ze te lachen. Ze schaterde. Ze gooide haar hoofd naar achteren.
“Hoe ordinair?”
“Ordinair. Ik weet niet hoe. Ik geloof dat je het zo moet noemen. Ordinair. Weet je nu genoeg? Mogen we gaan slapen? Is het voorbij?”

Affijn, oordeelt u zelf. Het boek leest lekker weg en uiteindelijk heeft het me een aantal plezierige leesuren verschaft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: