Saudade

748eb35be4d78f25936346e5251444341587343

In mijn vorige bericht gaf ik aan dat ik geen herlezer ben. Enige nuancering is hier op zijn plaats. Gedichten herlees ik wel. Soms één, soms een paar, nooit een hele bundel in één keer. Ik behandel ze als wijn. Ik drink voorzichtig, savoureer ze, spuug ze soms weer uit maar geniet er meestal van. Gedichten van Slauerhoff zijn voor mij Grand Cru.

Dat komt door Cristina Branco. Vanaf het moment dat zij Os solitáros inzette heb ik een onbestemd verlangen naar de fado aan de oevers van de Taag. Slauerhoff’s gedichten, maar zeker ook zijn korte verhalen ademen die saudade, dat verlangen. Niet alleen naar Portugal, maar ook naar het Verre Oosten, naar Afrika of naar welke zee dan ook. Vaak broeierig, soms dromerig, maar altijd sfeerscheppend. Een machtig gedicht is Oceaannacht. Het beschrijft de wereld van verzonken schepen. Wat lang om integraal weer te geven, maar een kleine proeve kan altijd:

Een afgedreevne wankelde op de nok
Van een basalten doodskist, door de baren
Half blootgewoeld, waar groenlicht wier langs trok:
Na de dood lang diep doorgegroeide haren.

Schepen, in vroegre zeeslagen gezonken,
Dwaalden nog immer groene diepten door, en
Het water stroomde in en uit de poren
Van de gebarsten en doorschoten rompen.

En zo gaat de man veertien versen lang door. Je zou zo duiklessen nemen. Slauerhoff is niet oud geworden, 38 jaar. Onlangs kocht ik zijn rouwadvertentie voor luttele euri en af en toe kijk ik er naar, ontroerd, en pak ik het gedicht wat mij het meest na aan het hart ligt:

Aan de fontein

Zij spant haar boezem, achteroverhellend.
Een dubble straal ontspringt de borstkoralen
En valt, uiteengespreide bogen welvend,
Doeltreffend in de ontvangende bokalen,

Over wier randen witte kransen wellen.
Er onder zit een nimf bij het ovale
Bassin de droppen – één moment opalen! –
Aandachtig door haar holle hand te tellen.

Over haar beeld, in donker water deinend,
Tintlen goudvisschen, roode gloed rondschijnend,
Als diepgezonken vonken van de zon.

Stil onder ’t looverruischen, droppelklaatren,
’t Hoofd hoog als overzag ze verre waatren,

Zit de godin bij haar beperkte bron.

 Waarom keer ik hier steeds weer naar terug? Geen idee, het is een gevoel. Ik heb alle gedichten meermaals gelezen en zal dat blijven doen. Weemoed is een mooie emotie. Terugdenken aan de mooie dingen, verdriet over wat voorbij is. Onbestemd verlangen. Ik denk dat ik maar nooit naar Portugal ga.

 
 
IMG_2491
 
 
Advertenties
2 reacties
  1. Hoi Koen, een leuke luistertip: The rough guide to Fado. The rough guide is uitgever van een serie reisgidsen en sinds een aantal jaren ook van cd’s waarin een land, muziekstijl of artiest centraal staat. Groet, Erik

  2. Ik ken de serie, maar ben inmiddels redelijk ingevoerd in de fado. Heb een hele luisterlijst op Youtube staan al 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: